#3 Angelique Analytique - Rijd jij het paard dat onder je zit - of het paard dat je in je hoofd hebt?

Angelique Analytique #3

Rijd jij het paard dat onder je zit — of het paard dat je in je hoofd hebt?

Veel ruiters rijden zoals ze het ooit geleerd hebben.

Ze herhalen de oefeningen, hulpen en patronen die voor hen vertrouwd zijn. Niet omdat ze niet om hun paard geven. Juist niet. Ze trainen, nemen les en willen hun paard zo goed mogelijk opleiden.

Maar ze kijken daarbij niet altijd naar de lichamelijke opbouw van het individuele paard dat op dat moment onder hen loopt.

Wie is dit paard?
Hoe zit zijn lichaam in elkaar?
Wat kan hij op dit moment al aan?
Waar willen we uiteindelijk naartoe?
En wat heeft juist dit paard nodig om daar te komen?

Dat laatste lijkt misschien vanzelfsprekend, maar in de praktijk wordt er nog vaak vanuit een vast systeem gewerkt. Alsof ieder paard dezelfde route moet afleggen, in hetzelfde tempo en volgens dezelfde volgorde.

Maar een grote, trage driejarige heeft iets anders nodig dan een klein, snel en sensibel paard.

Wanneer zo’n grote driejarige van nature nog traag en onhandig is, zou ik hem zeker niet direct terug gaan rijden omdat hij zichzelf zou moeten leren dragen. Ik wil hem eerst leren lopen. Voorwaarts, reagerend aan het been en met voldoende ruimte om zijn lichaam te ontdekken.

Want een jong paard langzaam laten lopen en daarbij van hem verwachten dat hij zichzelf al draagt, is pure krachttraining.

Wanneer zijn lichaam daar nog niet klaar voor is, zal hij een andere oplossing zoeken. Hij gaat compenseren, spanning vasthouden of delen van zijn lichaam vastzetten om de gevraagde houding toch vol te kunnen houden.

En dan komt fascia om de hoek kijken.

Fascia werkt anders dan spieren. Wanneer een paard zich voortdurend met spanning probeert te stabiliseren, ontstaat er een ander patroon dan wanneer hij vanuit beweging, spierontwikkeling en steeds betere lichaamsverbindingen sterker wordt.

Daarom moet een jong paard wat mij betreft eerst leren lópen. Nog niet direct dragen, verzamelen en alles perfect organiseren.

Laat hem bewegen.

Zijn hele lijf is ervoor gemaakt.

Ik wil dat een jong paard voorwaarts leert gaan, aan het been komt en handig wordt met zijn eigen benen. Ik laat hem graag verschillende bodems en omgevingen ervaren. Niet om hem onnodig te belasten, maar om zijn lichaam en zijn hoofd te leren omgaan met verandering.

Een andere bodem vraagt een andere reactie van zijn lichaam. Een nieuwe omgeving houdt hem fris en leert hem opletten. Zo ontwikkelt hij niet alleen kracht, maar ook coördinatie, lichaamsbewustzijn en aanpassingsvermogen.

Dat heeft hij later nodig.

Want wat gebeurt er wanneer hij een keer schrikt, bokt, uitglijdt of iets geks doet? Kan zijn lichaam dat dan opvangen? Kan hij zijn benen organiseren en zijn balans terugvinden?

Een paard heel houden betekent voor mij niet dat je iedere onverwachte beweging probeert te voorkomen. Het betekent dat je zijn lichaam voorbereidt om ermee om te kunnen gaan.

En een paard moet aan het been zijn.

Daar begint het mee.

Wanneer hij niet reageert op het been, gaat de ruiter al snel duwen. Iedere pas opnieuw. Of het paard wordt steeds trager, waarna er later weer oefeningen met het zweepje nodig zijn om een reactie te krijgen.

Dan zijn we iets aan het repareren wat we aan het begin onvoldoende duidelijk hebben aangeleerd.

Leer het paard eerst voorwaarts te bewegen. Leer hem van daaruit zijn lichaam steeds beter te gebruiken en sterker te maken. Wanneer die ontwikkeling er is, kun je hem geleidelijk meer terug gaan rijden en meer kracht laten leveren.

Dan bouw je verder op iets wat al aanwezig is.

Sommige ruiters zijn zo getalenteerd dat ze bijna alles kunnen oplossen wat er tijdens het rijden gebeurt. Ze corrigeren een schouder, begrenzen een achterhand, rijden een overgang opnieuw en krijgen het paard uiteindelijk precies waar ze hem willen hebben.

Maar iets kunnen oplossen, betekent nog niet automatisch dat het paard zich goed ontwikkelt.

Soms is de ruiter voortdurend aan het repareren wat het lichaam nog niet zelfstandig kan organiseren. Het plaatje ziet er goed uit, maar het paard krijgt onvoldoende gelegenheid om zelf balans, kracht en lichaamsbewustzijn te ontwikkelen.

Ik zie ook veel ruiters die vanuit angst of behoefte aan controle hun paard vasthouden. Ze willen niets verkeerd doen en volgen daarom zo nauwkeurig mogelijk het boekje.

Maar het boekje kent jouw paard niet.

Het weet niet hoe zijn lichaam vandaag voelt. Wat hij gisteren heeft gedaan. Waar hij spanning vasthoudt. Of hij lichamelijk al klaar is voor wat er gevraagd wordt.

Daarom denk ik dat we veel vaker out of het boekje moeten durven denken.

Niet zomaar wat doen. Juist niet.

Maar kennis gebruiken om naar het individuele paard te kijken, in plaats van het paard passend te proberen te maken binnen de kennis die we al hebben.

Daarvoor stel ik mezelf steeds vier vragen:

1. Wie ben jij?
   Wat voor paard staat er werkelijk voor mij?
2. Hoe doe je het?
   Hoe beweeg je, welke oplossingen gebruik je en waar compenseer je?
3. Waar willen we naartoe?
   Wat willen we in training, sport en welzijn bereiken?
4. Wat is daarvoor nodig?
   Welke kennis, tijd, beweging, kracht en begeleiding heeft dit paard nodig om daar te komen?

Niet ieder paard heeft hetzelfde nodig. Niet ieder paard volgt dezelfde route. En wat gisteren werkte, hoeft vandaag niet automatisch nog steeds het juiste antwoord te zijn.

Alles wat beweegt, verandert.

Dus mijn vraag is:

Waarom blijven zoveel ruiters rijden vanuit hoe zij het geleerd hebben, in plaats van vanuit wat het paard nodig heeft om zich goed te kunnen ontwikkelen?

Is dat ego?
Gewoonte?
Ontkenning?
Struisvogelpolitiek?
Luiheid?
Angst om de controle los te laten?

Of ontbreekt simpelweg de kennis om te kunnen zien dat dit paard iets anders vraagt?

Om anders te kunnen trainen, moet je eerst leren kijken.

Niet alleen kijken of een oefening lukt, maar begrijpen wat er in het lichaam gebeurt. Welke oplossing het paard zelf heeft gevonden, waar hij compenseert en wat hij nodig heeft om een andere mogelijkheid te ontwikkelen.

Dat vraagt soms dat je loslaat wat je altijd hebt geleerd.

Niet omdat die kennis waardeloos is, maar omdat een boek nooit belangrijker mag worden dan het paard dat op dat moment voor je staat.

Rijd dus niet alleen de oefening.
Rijd het paard dat vandaag onder je zit.

Dinsdag 25 augustus geef ik de gratis live masterclass Is dit normaal?

Daarin laat ik zien hoe ik naar een paard kijk, welke signalen vaak normaal worden gevonden en waarom het zo belangrijk is om niet alleen te kijken naar wat een paard doet, maar ook naar wat zijn lichaam vertelt.

Er komt geen replay. Na de masterclass is er een half uur live Q&A en kunnen we ook ingestuurde foto’s van paarden bespreken.

[Schrijf je hier gratis in voor de masterclass]

Liefs,

Angelique
Massage Hippique

Paardensport met kennis en begrip. Dát is trainen met toekomst.