#2 Angelique Analytique - Is dit normaal?

Is dit normaal?

Ik loop een stal binnen.

Nog voordat ik een paard heb aangeraakt, begint mijn werk al. Ik kijk.

Niet om te zoeken naar wat er mis is, maar om te ontdekken wat het paard mij vertelt. Toch merk ik steeds vaker dat ik mezelf dezelfde vraag stel.

Waarom vindt niemand dit vreemd? 

Wat je iedere dag ziet, ga je uiteindelijk normaal vinden. Ook als het niet normaal is.

Niet omdat mensen niet om hun paard geven. Integendeel. De meeste eigenaren houden zielsveel van hun paard. Ze investeren in voeding, training, huisvesting, behandelingen en materiaal. Ze betalen € 1000,00 per maand of het niks is, halen de experts erbij, krijgen iedere week les.

Niet alleen op stallen zie ik het, ook in mijn casus lessen. De studenten aan de opleidingen en licenties leveren mij casussen aan waar ik intens verdrietig van kan worden. Vooral studenten die nog niet zo lang bezig zijn, nooit een echt gezond functioneel paard hebben gezien. Hoe kun je herkennen wat gezond is, als je het nog nooit hebt gezien?

Er wordt vertelt dat een paard een holle rug heeft. Maar vergeten te zien dat je met lange tenen, gebroken voetas en je benen onder het paard geschoven, je geen mooie rug kunt hebben. No feet No horse is niet voor niets een gezegde.

Van die bollingen, bulten op de paarden, ja maar hij is toch niet dik, hij is niet voor het been en wat minder buigzaam. Niet passende voeding en beweging kan zorgen dat je paard misschien niet vet is maar wel vet opslagplaatsen heeft wat echt wel ongemakkelijk is.

Ja maar het is toch normaal dat hij geen balans heeft, hij is zo rondgeribd en breed dan kan hij gewoon niet vierkant staan... ik wist niet wat ik hoorde. 

Soms vinden mensen mij wat kort door de bocht maar ik kan het en wil het niet geloven dat we niet met zijn allen beter kunnen kijken naar onze paarden. Maar ik vind het zo zonde, van het paard, het geld , de energie en de tijd die er in gestoken wordt en dat terwijl het sneller , makkelijker en beter kan. 

Misschien raakt het me daarom wel zo. Omdat ik inmiddels duizenden paarden heb zien opgroeien, veranderen, herstellen, ouder worden en soms ook te vroeg afscheid heb moeten nemen. Van veulen tot olympisch sportpaard. Van kinderpony tot pensionada. Ik maak daarin geen onderscheid. Het lichaam doet dat namelijk ook niet. Een gezond lichaam blijft een gezond lichaam, ongeacht discipline, leeftijd of niveau.

  ik zie paarden van tien jaar oud die eruitzien alsof ze twintig zijn. Paarden met lange tenen die hun hele houding veranderen. Paarden met doorgezakte kogels en geen core draagkracht. Paarden die voortdurend compenseren. Paarden die niet eens meer rechtuit kunnen draven zonder uit balans te raken. Paarden die niet zelf willen of kunnen lopen.

En ook op hoog niveau. En het meest opvallende?

Niemand lijkt het nog vreemd te vinden. Dat is geen verwijt. Het is een menselijk mechanisme. Wanneer je voortdurend paarden ziet die bewegen met compensaties, ga je denken dat compensaties erbij horen. Wanneer dikke pezen, een stijve rug of een paard dat "altijd wat moeilijk loopt" de standaard worden, verschuift ongemerkt je referentiekader.

Niet omdat je niet kijkt. Maar omdat je bent vergeten hoe gezondheid eruitziet. Dat is misschien wel het grootste gevaar van deze tijd. Niet dat we te weinig kennis hebben. Niet dat we te weinig behandelingen geven. Maar dat we ongemerkt onze norm hebben aangepast.

Ik hoor vaak:

"Dat hoort bij zijn leeftijd."

"Dat is zijn bouw."

"Hij doet dat altijd."

"Hij loopt verder prima."

Soms zeggen we het omdat het ons geruststelt. Omdat we van ons paard houden en hopen dat het meevalt. Maar misschien vertellen die woorden ons vooral dat we zijn gestopt met vragen stellen. 

Binnen Massage Hippique begint alles met één vraag.

Is dit normaal? Hoe ziet dit paard er uit als zijn beste zelf.

Niet om te oordelen. Niet om iemand ongelijk te geven. Maar omdat die ene vraag de deur opent naar nieuwsgierigheid. En dan kunnen we op zoek naar verbetering, vooruitgang.

Want pas wanneer je weer weet hoe een gezond, functioneel paard eruitziet, kun je herkennen wanneer een lichaam om hulp vraagt. En soms vraagt een paard al maanden of zelfs jaren om hulp...

...zonder dat iemand het doorheeft.

Daarom geloof ik dat het grootste gevaar niet is dat we niet kijken.

Het grootste gevaar is dat we zijn vergeten hoe gezondheid eruitziet.

Misschien is dat wel de belangrijkste stap die we als eigenaar, therapeut of trainer kunnen zetten. Niet meer technieken leren. Maar opnieuw leren kijken. Want ieder paard vertelt zijn verhaal.

De vraag is alleen...

Zie jij het nog? Want als je eenmaal hebt gezien wat een gezond paard je vertelt... kun je nooit meer terug naar hoe je vroeger keek.

Webinar

Is dit normaal?

Een webinar dat je anders leert kijken naar het lichaam van je paard.

📅 Dinsdag 25 augustus
🕖 19.00 uur

Misschien ontdek je die avond niet alleen iets over paarden.

Misschien ontdek je vooral dat jouw referentiekader ongemerkt is veranderd.

En dat is precies waar écht kijken begint.