#1 Angelique Analytique | Kijken we eigenlijk wel naar het hele paard?

Degene die fan zijn van  “onder mijn handen” horen me ook vragen stellen. En dat is waar het hier om gaat. Een kijkje in mijn hoofd wat zo velen willen 😉 En ik heb altijd vragen en blijkbaar na wat soulsearching  met mijn vrienden Chat en Claude, is het daar waar Massage Hippique onderscheidend is van de rest. Blijkbaar leer ik mijn studenten geen technieken, maar het geheel zien en afvragen wat het heeft dit paard nodig. En van daaruit zijn al die modules en toepassingen ontstaan.

We gaan dan ook wekelijks om en om de blogs posten. Onder mijn handen het werk en Angelique Analytique de vragen.

Grappig eigenlijk, want we hadden het net over websites, AI en veranderingen. En ineens dwaal ik in mijn hoofd weer af naar hoe ik en wat ik doe pas in de paardenwereld.

Wat ik zie, is dat de paardenwereld aan het veranderen is.

Je ziet steeds meer mensen bezig zijn met loswerken, de energetische verbinding en het kijken naar trauma's en ervaringen van het paard. Niet alleen fysiek, maar ook energetisch. En zoals ik het zie, hangt dat allemaal met elkaar samen. Een paard maakt daar ook geen onderscheid in.

Laatst sprak ik een kennis van mij. Zij heeft verschillende paarden met gedragsproblemen. Ze koopt ze, helpt ze in het gedrag, voeding, hoeven en rijdbaarheid. Probeert uiteindelijk een goed thuis voor ze te vinden. Van een aantal paarden heeft ze toch heel verdrietig afscheid moeten nemen, omdat er uiteindelijk verborgen fysieke problemen bleken te zijn.

Tenminste... zo zie ik dat.

Daarom denk ik dat gedrag en het lichaam veel vaker met elkaar verbonden zijn dan we soms willen geloven. Ik vind het mooi dat de paardenwereld daar steeds meer naar kijkt. Alleen vind ik het nog te gescheiden. Of iemand richt zich volledig op het gedrag, of volledig op het fysieke aspect of het moet maar op te lossen zijn in de training.

Terwijl het volgens mij juist de combinatie is. Het hele plaatje. Het management, de training, de voeding, de huisvesting, het lichaam én het gedrag. Alles heeft invloed op elkaar.

Ik ben daarom blij dat ik daar verandering in zie.

Ik vind het ook mooi om te zien hoe Tristan Tucker met de TRT Method zich daarin heeft ontwikkeld. Hoe hij tegenwoordig naar paarden kijkt en hoe hij met ze werkt. Je hoort hem steeds vaker zeggen: "Hij wil daar niet buigen." Of: "Dat stukje zit nog vast." Of: "Hij zit niet in zijn lijf." En dan vraagt hij: "Zie je waar die spanning zit?"

En iedere keer moet ik dan denken aan de raakvlakken, want zo masseer ik ook. Maar dan met vraagstukken. Stugheid, wat niet vanuit de anatomie komt, is dat niet passende voeding, is dat gebrek aan beweging of karakter? Ik zorg dat het paard daar aan gaat, daar wil ademen en bewegen.

Het komt met regelmaat voor dat ik met een paard werk en ineens reageert het op één specifieke plek in het lichaam. Het begint te bijten of te slaan. Niet naar mij, maar om mij heen. Waarschuwt mij dat ik daar weg moet blijven. Ik zeg dan vaak: "Je hoeft niet te schreeuwen. Ik hoor je.”

Ik ga dan niet weg. Ik verminder de druk ook niet. Ik verander mijn ademhaling. Ik blijf met mijn aandacht bij die plek en nodig het paard met mijn ademhaling uit om daar naartoe te gaan. Altijd met respect, herkenning en erkenning. Totdat er beweging ontstaat. Dat kan een zucht zijn. Een diepe uitademing. Een spier die loslaat. Een verandering in houding. Het moment waarop je voelt dat er iets verandert.

En achteraf hoor ik dan vaak van de eigenaar: "Hij is veel liever geworden." Of: "Ze zoekt ineens veel meer contact." Paarden die zich na de massage veel meer laten zien. Dat zijn van die momenten waarop ik me weer afvraag hoeveel van wat wij gedrag noemen, eigenlijk begint in het lichaam. Paarden die niet gehoord worden. Soms noemen mensen me een fluisteraar waarop ik altijd antwoord; ‘ik ben geen fluisteraar maar een luisteraar”.

In de sport, en zeker in de springsport, fokken we steeds sensitievere paarden. Ze moeten heter zijn, meer bloed hebben, sneller reageren en meer power ontwikkelen. Tegelijkertijd zijn de parcoursen veranderd. De bochten zijn korter, de afstanden sneller en technischer. Dus daar fokken we ook naartoe. Alleen moet je als ruiter dat allemaal wel kunnen begeleiden.

Ik zeg bewust niet handelen of controleren. Want het blijft een samenwerking. Wanneer de ruiter geen respect heeft voor het paard, of andersom, dan kom je nooit op topniveau. Daarom denk ik ook wel eens dat mensen die de sport aanvallen, de fokkerij niet moeten onderschatten. Geen enkel paard kun je dwingen om een parcours van 1.60 meter te springen, zelfs niet lager. Dat gaat gewoon niet.

Het zit in hun DNA.

Ze zijn generaties lang gefokt om dit te kunnen, waardoor sommige paarden bijna lijken te wachten tot ze mogen doen waarvoor ze gemaakt zijn. Ik heb een hond, Bica. Die kan letterlijk staan trillen van blijdschap als ze eindelijk los mag rennen en doen waarvoor zij gemaakt is. En dan denk ik: bij paarden is dat niet anders. Geef ze die kans.

Maar luister ook naar ze. Kijk hoe ze reageren. Kijk hoe ze hun lichaam gebruiken. Want juist dat lichaam moeten we beschermen.

Laatst kwam er weer een paard bij mij met kissing spines. Op advies van de dierenarts kwamen ze bij mij om de spieren beter rondom de rug te ontwikkelen. Hetblijft niet bij masseren, dan worden voeding en trainingstips ook besproken.

Het was een zesjarige merrie. Een superspringtalent. Ze sprong gigantisch hoog en vouwde prachtig open achter. Maar toen ik haar zag springen, werd ik er niet blij van. Niet omdat ze niet hoog sprong, maar omdat ik automatisch naar het functionele aspect kijk. Naar het heel blijven. Ze sprong wel hoog, maar ik zag dat ze nét niet mooi afrolde. Dat het basculeren nét niet vanzelf ging. Dat ze nét iets te ver achter de sprong landde. Dat kun je trainen. Natuurlijk.

Maar ook daar heeft een paard soms hulp in het lichaam nodig. En de ruiter wat functionele inzichten. Na de eerste behandeling zei de eigenaresse: "Ongelooflijk hoe ze veranderd is. Ook in haar houding en beweging." En zelfs tijdens het masseren zag je het gebeuren. Ze had achter weinig bespiering. De eigenaresse zei lachend dat ze graag wat meer billen wilde zien. Ik antwoord dan altijd: "Dan gaan we bouwen."

Tijdens het masseren voelde ik hoe haar spanning zat. Aan de hand daar van wist ik hoe ze haar lichaam bewoog. Ontzettend werkwillig, had ook nog een veulen gehad en droeg behoorlijk wat strakheid met zich mee, ook door de immobiliteit van dat plekje in de rug.

En dan ben je bezig...En ineens zie je het gebeuren. Het bekken gaat kantelen, ze gaat mee bewegen, de spieren beginnen op te bollen, de benen worden gevouwen en ineens…ploep. Daar waren de billen. De eigenaresse zei “je hebt me meer paard gegeven”.

Dat zijn voor mij de mooiste momenten. Mijn cadeautjes.Daar word ik blij van. Het paard wordt er blij van. De eigenaar wordt er blij van. En daarom hou ik zo van mijn vak.

Ik ben blij met de verandering die ik in de paardenwereld zie, nu paarden steeds sensitiever worden. Alleen moeten wij als mensen daar ook meer op inspelen. Niet alleen door even een stukje te wandelen of een les te rijden en rondjes te draaien in de bak. Nee, het gaat om het hele plaatje.

De meeste paarden met problemen vind ik gewoon te weinig bewegen. Ze zouden veel meer buiten moeten kunnen lopen in plaats van stil te staan. Het verschil dat ik voel in het lichaam van paarden die veel afwisseling hebben én passende voeding krijgen, is gigantisch.

Wat veel mensen niet weten, is dat we met masseren niet alleen iets oplossen of voor ontspanning zorgen. Voor mij is masseren juist het paard leren kennen. Zijn we goed bezig met de voeding? Met de beweging? Met de smid? Met het hele management? Want je voelt precies hoe een lichaam zich ontwikkelt. Je voelt of weefsel harder of zachter wordt, dikker of dunner, strakker of langer. Je voelt of structuren goed bewegen of juist niet. Dat kun je allemaal leren voelen.

Daar sta ik voor. Ik voel het allemaal, maar jullie kunnen dat ook leren. Mensen zeggen wel eens: "Ja, maar wat jij doet kunnen wij niet." Nee. Ik heb studenten die dat inmiddels ook kunnen. Daar ben ik ontzettend trots op. En zij zelf ook, want zij dachten vroeger ook dat dat niet mogelijk was.

Juist dat gevoelige, juist dat aspect, juist dat we met z'n allen weer meer naar energie kijken, zonder dat het zweverig hoeft te worden. Ja, ik werk met oliën en stenen, maar dat betekent niet dat ik zweverig ben. Ik zet ze functioneel in. Ik kan uitleggen wat ik inzet, wanneer ik het inzet en waarom.

Ik vind het mooi hoe steeds meer mensen energetisch met paarden werken. Een paard staat energetisch zo anders in het leven dan wij. We kunnen er alleen maar van dromen dat we ooit een klein stukje mogen voelen van wat zij voelen. Maar willen we dat eigenlijk wel allemaal voelen? Dat is ook een vraag die ik mezelf stel.

Zo ben ik een beetje aan het filosoferen én praktiseren over de richting waarin we ons vak ontwikkelt. Ik denk dat het functionele binnen het masseren altijd de basis moet blijven. Je moet weten waar je mee bezig bent. Je moet weten hoe iets werkt. Maar je moet ook weten wat je op dát moment kunt toepassen en waar dat specifieke paard op dat moment behoefte aan heeft.

En daarin vind ik dat we soms juist te voorzichtig zijn. De meeste mensen zijn veel te voorzichtig. Ik ga eigenlijk altijd vol voor wat dat paard op dat moment nodig heeft. Alleen is dat soms geen harder werken, maar juist fine-tunen. Fine-tunen betekent voor mij niet dat ik voorzichtiger ben. Het betekent dat ik nóg preciezer word. Dat wil niet zeggen dat ik niet dieper ga.

Laatst had ik dat weer met een stemvork bij een enorme ruin van ruim 1.75 meter. Al die massa en dan heb je het gevoel dat je er soms net niet bij kunt.  Toen pakte ik de stemvork. En ineens zie je hem diep ademhalen. Hij zakt helemaal weg en lijkt bijna om te vallen, zo verbaasd was hij zelf over wat er gebeurde.

Toen ik klaar was, draaide hij zich naar mij toe en bedankte me. Dat had hij in al die jaren daarvoor nog nooit gedaan. Dat zijn de momenten waarop ik weer besef dat het vaak gaat om het vinden van dat ene stukje dat net de volgende stap is in de ontwikkeling van een paard.

Misschien is de vraag wel niet hoe we paarden beter kunnen trainen of behandelen.

Misschien is de vraag of wij bereid zijn om naar het hele paard te kijken.

Alles wat beweegt verandert.

De vraag is alleen... veranderen wij mee?