dit paard kan het makkelijker

Hi lieve lezers

Soms kom je bij een paard en voel je niet meteen: dit zit vast of dat moet los.

Je voelt meer: dit paard kan het makkelijker.

Niet vervelend. Niet moeilijk. Maar gesloten. Alsof het allemaal niet zoveel uitmaakt. En ze ging niet achterwaarts, maar dat wist ik op dat moment nog helemaal niet.

Deze keer ging het om een zesjarige merrie. Een internationaal springpaard, in Nederland gefokt. Een lieve merrie, maar ook een paard met een duidelijk eigen systeem. Dit was de derde keer dat ik haar mocht doen.

De eerste keer dat ik haar zag, stond haar hele lijf wat gesloten en vierkant. Ze had wat weerstand in haar lichaam. Niet als in: ze wil niet. Maar meer alsof haar lijf niet echt openstond om mee te doen. Alsof er overal kleine slotjes zaten. Ze had hier en daar wat uitslag en haar eigenaresse vertelde dat ze ook erg kon opblazen. Soms met eten werd ze ineens dikker, bijna vierkant.

En eerlijk is eerlijk: ze ís ook vrij vierkant gebouwd.

Ze staat met haar achterbenen wat wijd. Dat is haar powerhouse, maar ook haar veiligheid. Ze is niet vanzelf zo’n langgelijnd paard dat makkelijk lengte pakt en mooi door haar lijf heen vloeit. Haar kracht zit in die breedte. Dat kan fijn zijn, maar daardoor kan ze zich ook kort houden. Dan wordt het lichaam stevig, veilig, compact. Alleen niet per se makkelijker.

In haar hoofd is ze nuchter. Ze weet verrekte goed hoe de wereld in elkaar zit. Maar de eerste keer had ze iets over zich heen van: het boeit me niet zoveel.

En dat vind ik bij een paard altijd jammer.

Want paarden zijn van oorsprong nieuwsgierig. Dat hoort bij ze. Natuurlijk hoeft een paard niet overal op te reageren, maar echte onverschilligheid vind ik altijd iets om aan te werken, uitdagen. Dan vraag ik me af: waar is dat paard ergens afgehaakt? Waar heeft het lichaam of het hoofd besloten om maar wat minder mee te doen?

Bij haar was dat stoïcijnse er gelukkig vrij snel vanaf. Binnen tien minuten kwam ze naar me toe, ging ze meedoen, werd ze nieuwsgierig en wilde ze kletsen. Ze was blij met de aandacht. Maar er zaten ook veel vraagtekens in haar systeem. Alsof ze steeds dacht: wat moet ik hiermee, wat wordt er van mij verwacht, wat moet ik nu doen?

En dan kun je zeggen: hoe weet jij dat als masseur?

Daar heb ik geen perfect antwoord op. Ik zie het aan gedrag. Aan hoe een paard reageert onder mijn handen. Aan wat er gebeurt als ik beweging vraag. Bij haar voelde ik steeds: o, moet dit? O, gaan we dit doen? O, mag ik bewegen?

Daarom heb ik haar amazone toen ook meegegeven om haar vooraf kort uit te leggen wat ze gaat doen. Niet uitgebreid, want zo zit deze merrie niet in elkaar. Gewoon kort, duidelijk en rustig. Even voordat je opstapt of iets vraagt vertellen wat de bedoeling is. Sommige paarden gaan echt beter meewerken als ze snappen wat er komt.

En dat gaat gelukkig al stukken beter.

Deze keer ben ik vooral gaan zoeken naar meer beweging, lengte en rek. Weer zo’n core-dingetje. Ze kan heel kort worden, alsof het bekken bijna tegen de rug aan zit. Dan zijn lengte en buiging niet vanzelfsprekend. Niet omdat ze het niet kan, maar omdat haar lijf het niet automatisch aanbiedt.

Ze stond ook nu weer wat opgeblazen. Niet alleen in haar buik, maar ook in haar houding. Vooral in de lendenen voelde ze wat hoog, vol en minder makkelijk. De beweging vanuit het achterbeen mag meer buigen en meer door het lichaam heen lopen. Want als dat gebeurt, krijgt de rug ook weer meer kans om mee te doen.

Ik ben dus veel bezig geweest met het bekken. Kantelen, voelen, drukpunten meenemen, kijken waar beweging mogelijk is. Ook de staart heb ik meegenomen, omdat die vaak veel vertelt over spanning, balans en doorgang vanuit de achterhand.

Maar ik wil dan niet alleen weten wat er achter gebeurt. Ik wil ook weten waar die beweging naartoe gaat.

Gaat het door naar de rug?

Vangt ze het op in de schouders?

Kan ze balans houden?

Of stopt het ergens?

Daar was ik eigenlijk de hele tijd naar op zoek. Niet alleen “komt er beweging”, maar ook: waar loopt die beweging heen en wat doet het paard ermee?

In de rug ben ik veel bezig geweest om haar wat makkelijker te laten worden. Niet forceren. Niet doorduwen. Gewoon steeds opnieuw vragen: kun je hier iets loslaten, kun je hier iets langer worden, kun je hier iets meer meebewegen?

De eigenaresse gaf ook aan dat ze soms, zeker als ze “op gras” staat, zo kan opblazen. Ze had het gevoel dat er toch ergens nog iets niet helemaal lekker zat. Er was ook nog een plek waar wat onrust zat. Ik heb gezegd dat ze misschien, als de dierenarts weer komt, eens kan laten kijken of er intern iets meespeelt. Bijvoorbeeld iets richting darmflora, schimmel of iets anders waardoor haar lijf zo blijft reageren.

Niet omdat ik daar een diagnose op plak. Dat is niet mijn werk. Maar ik geef wel door wat ik voel en zie. Soms vertelt een lichaam dat er meer speelt dan alleen spieren, rug of beweging.

Tijdens het werken zag je haar langzaam veranderen. Ze pakte rek. Ze kreeg meer lengte. Ze werd minder dat vierkante propje. Haar lijf werd langer, zachter en meer aanwezig. Ze nam een andere houding aan. Er was nu ook lengtebuiging. 

De eigenaresse zei ook dat ze normaal niet achterwaarts gaat wanneer ze er op zit. En sinds de vorige keer verbaasde ze haar door ineens achterwaarts te gaan. Ook dat wijd ik aan de geblokte neerzetten van kracht in de achterhand, niet dragen vanuit het core centre.

Maar er kwam nog iets terug wat ik belangrijk vind: nieuwsgierigheid.

Alsof ze weer dacht: o ja, ik kan ook meedoen.

En dat is voor mij zo waardevol. Een paard dat mee gaat doen, leert, het lijf accepteert en daardoor ook in het hoofd beter wordt. Meer ruimte in het lijf is ook meer ruimte in het hoofd.

Dat vind ik misschien wel één van de mooiste dingen in dit werk. Niet dat je een paard verandert in iets wat het niet is. Maar dat je helpt terugkomen bij wat er wél mogelijk is. Meer beweging. Meer ruimte. Meer verbinding. Meer vertrouwen in het eigen lijf.

Bij deze merrie ging het niet om groot resultaat of spektakel. Het ging om iedere keer opnieuw vragen. Terug naar buiging. Terug naar beweging. Terug naar bevestiging. En wachten tot zij kon zeggen: ja, dit kan.

Alles wat beweegt verandert.

Maar het paard bepaalt hoe ver je op dat moment kunt gaan.

En bij haar voelde ik vooral: dit paard kan het makkelijker. Niet door harder te werken, maar door meer lengte, meer beweging en meer duidelijkheid in haar lijf.

Dat is waar ik naar blijf zoeken onder mijn handen. 

Hebben jullie nog vragen dan kun je altijd mailen of een persoonlijk gesprek aanvragen via de website.